Foto voorkant artikel SYTHolland’s got talent, Streetdance the Movie, Step up Revolution, Step up 3D, Step up Outer Space (gaat vast nog komen), enzovoorts. Dansfilms en dansprogramma’s hebben de afgelopen jaren vele mensen wereldwijd weten aan te trekken. Wat is de invloed op de danswereld en dansliefhebbers, a.k.a. ons? Waarom zijn theaters bij dansvoorstellinen half leeg en is de gemiddelde leeftijd bij toeschouwers ‘middelbaar’ tot pre-historisch? Lees hier deel 2 van mijn ontdekkingen: McDans..

Not done
Dat dans door de opkomst van tv-programma’s, wedstrijden en films commerciëler is geworden spreekt voor zich. Als je in de amateurdanswereld geen idee hebt wie Percy Kruythoff, Roy Julen, en Min Hee Bervoets (to name a few) zijn, dan kun je net zo goed rondlopen met een shirt met de tekst “I’m with stupid” met een pijl wijzend naar jezelf. Maar in de professionele danswereld is dat wel anders. Het ligt volledig aan de achtergrond van de academie of het werkveld waar je in zit. Zo zal een commerciële danser (bijvoorbeeld meer richting Lucia Marthas of urban getraind), denk ik meer aandacht hebben voor dans tv-programma’s dan een modern getrainde danser. Ik merkte gedurende mijn tijd bij Codarts dat het voor sommigen zelfs ‘not done’ is om toe te geven dat je fan bent van dat soort shows, laat staan dat je toegeeft een lening te hebben afgesloten om oneindig vaak te kunnen stemmen op je favoriete danser. Just saying.

Groep Photo by Gabriel SaldanaZoals je hier al kon lezen ben ik blij dat die programma’s er zijn, maar ik kijk het niet. Ik ben voorstander van iedereen die door films en programma’s wordt aangezet om te dansen, maar dan is de volgende stap wel om je horizon te verbreden en dat gebeurt te weinig.  In gesprek met een aantal dansleerlingen kwam ik erachter dat ze fan zijn van dans tv-programma’s, maar het merendeel nog nooit een dansvoorstelling heeft gezien. Hoe kan dat? Ik heb twee leerlingen onlangs geadviseerd (lees: gedwongen) om naar de nieuwe voorstelling van Joeri Dubbe te gaan (review verschijnt binnenkort!), zodat ze geïnspireerd konden raken door échte moderne dans. Hun grote, verwonderde ogen na de voorstelling spraken boekdelen. Een echte eye-opener, met als toppunt de opmerking naar mij “Oh dus dát bedoel je in je lessen!”.

Fastfood Foto by Michael Dorausch via FlickrEen snelle hap
Hoe zit het dan met de onwetende tv-kijkers en dansers die geen drammerige/gepassioneerde dansdocent hebben? Het effect van de tv-programma’s en films noem ik voor het gemak het McDonald’s effect in de danswereld. Als je afgaat op alles wat je ziet op tv en bij films, heb je geen realistisch beeld van dans en dat is ontstaan bij (jonge) kijkers. Het is net alsof je denkt iets te weten over eten, maar je ondertussen alleen maar naar McDonald’s gaat. Om eten te waarderen moet je durven proeven, proberen en zo werkt het ook bij dans. Net als met zoveel dingen in het leven (oh oh hier komt mijn corny kant) kun je iets pas écht waarderen als je weet wat de wereld nog meer te bieden heeft. Nog even voor de duidelijkheid, de dansers en de mensen die meewerken aan veel dansprogramma’s zijn zeker talentvol en hebben vaak ook een gedegen dansachtergrond. Maar verder zijn er weinig overeenkomsten met de realiteit en zo blijft het beeld van dans eenzijdig voor de kijker.

Stoelen Foto by David Joyce via FlickrPre-historisch publiek
Nu blijft er toch een belangrijke vraag onbeantwoord en dat is één van de redenen waarom ik überhaupt begon met bloggen. Hoe kan het dat veel Nederlandse dansgezelschappen dit (grootse) gepassioneerde danspubliek van dansprogramma’s moeilijk naar zich toe weten te trekken? Veel dansgezelschappen zijn opgedoekt door het missen van subsidies en inkomsten, dus de PR afdelingen doen maandenlang de mentale cha-cha-cha om te bedenken hoe ze dat publiek kunnen lokken. Toen ik een tijd geleden bij het Nederlands Dans Theater was, de crème de la crème van de Nederlandse moderne dans, bestond het publiek toch wel weer uit de standaard theaterliefhebbers van middelbare/pre-historische leeftijd en vroeg ik me af waar de meutes mensen met 5 Iphones in de hand en een blocnote waren, die na de voorstelling handtekeningen van de dansers wilden verzamelen. Zoals Roy Julen via Twitter dagelijks gestalkt wordt door fans, zie ik maar weinig mensen hysterisch berichtjes sturen naar Bonnie Doets.

Solo foto by Gabriel Saldana via FlickrThe Real Deal
Ik denk dat de clue van het verhaal is dat vele dansscholen, (middelbare) scholen en ouders nog een grote rol te vervullen hebben als het gaat om de opvoeding in dans. (Dans)leerlingen moeten om de zoveel weken naar een dansvoorstelling gaan met hun docent en ook ouders moeten hierin betrokken worden. De drempel moet omlaag om bijvoorbeeld NDT of Krisztina de Châtel te bezoeken. Dans moet van het ‘rare’ en ‘vage’ imago af. Eerlijk is eerlijk, niet alle dansvoorstellingen zijn toegankelijk, maar heel veel wel en die moeten meer in de spotlight komen. Dans in het theater zien is gewoon the real deal en als we niet oppassen sterft het danspubliek in theaters op een gegeven moment gewoon uit. Van een avond toffe hiphop dansers zien, tot op een luie zondagmiddag klassiek ballet bekijken in het Muziektheater en abstracte, moderne dans in monsterpakken gemaakt van gras (heb ik serieus gezien). Voor je het weet zit je anderhalf uur de billen uit je skinny jeans te lachen bij een choreografie van Alexander Eckman van het NDT en te huilen bij een voorstelling van Joeri Dubbe.

Ga dans dus zien! Ga dans zien en voelen. Get educated!  Blijf alle dansprogramma’s kijken, maar laten we de blik verruimen over dans. Als we dan toch mensen willen bekijken die dansen for life, kunnen we net zo goed mensen gaan zien die écht hun leven geven voor dans, ook als er geen camera’s aan staan.

Hoe denk jij over dans tv-programma’s en bezoek je wel eens dansvoorstellingen in het theater?

facebooktwittergoogle_pluspinterest

2 reacties

  1. Mooi verhaal!!! Helemaal mee eens. Daarom nemen wij onze leerlingen jong en oud ook ieder jaar mee naar het theater!! Dat zijn altijd weer super leuke en leerzaame uitjes waar nog lang over wordt nagepraat!

  2. Mooi verhaal ! Dans zien en voelen, zelfs horen. Afgelopen dinsdag In de Toneelschuur:
    Solaris van Joeri Dubbe.

  3. Pingback: Ode aan Meneer Kylián | Dance Talk

Laat een reactie achter