Lisa-happy-en-jarigGelukkiger! Vandaag ben ik jarig. Hooray! Mijn stralende persoontje straalt nog een beetje extra en in plaats van schaamteloze hoeveelheden taart naar binnen te proppen en de dag zo hysterisch mogelijk door te brengen, wil ik dit moment gebruiken om jou, mijn lezer, te bedanken en kort te vertellen over waar ik een jaar geleden stond en waar ik nu sta. Lees hier hoe ik in een paar maanden tijd van gedemotiveerde naar strijdlustige dansprofessional en blogger ging en van welk nummer ik dans ‘as if no one is watching’.

De tweede week van september
Een jaar geleden werd ik 26 en was ik een maand ‘officieel’ werkzaam als dansprofessional. Ik probeerde zoveel mogelijk lessen te blijven volgen, mijn ogen open te houden voor audities en mijn dansante ‘ei’ kwijt te kunnen in het lesgeven, wat ik overigens elke dag deed. Ik denk dat ik rond mijn verjaardag al redelijk opgebrand was. Ik genoot erg van het zelf dansen en ook wel van het lesgeven (hoewel elke dag voor mij gewoon too much was), maar ik had vooral heel erg het idee dat ik niks toevoegde aan de wereld. Zo waanzinnig frustrerend als je weet dat je meer in je mars hebt. Voor iemand zoals ik die een gigantische perfectionist en waanzinnig ambiteus is over dans, is het best een domper om op maandagochtend alleen thuis te zitten en de zoveelste Dr. Phil aflevering te kijken en te wachten tot je kunt gaan lesgeven. Onderbetaald, veelal oninspirerende lessen gevend. Ik wilde meer, maar wist niet hoe en man dat was shitty. Ik denk dat ik met het probleem zat waar veel dansers en dansdocenten op een gegeven moment tegenaan lopen, je wilt meer, je weet dat je meer kunt, maar het lukt gewoon niet. Is dat alles oeh hoe hoe hoe?
Misschien wordt je steeds afgewezen voor audities? Of ben je er klaar mee om als afgestudeerde nog steeds te moeten leven als schrale student. Vanuit de dansacademie had ik het idee dat ik als dansprof elke dag creatief en succesvol bezig zou zijn en zonder problemen van de ene naar de andere klus zou hoppen! Eh.. nee dus.

Lisa-happy-en-jarig-dance-talkDe omslag kwam voor mij toen ik het echt zat was en vooral dat ik me realiseerde dat veel dansers precies hetzelfde problemen hadden maar, door de aard van het werk, niet goed met elkaar in contact kwamen en elkaar hielpen om de situatie te verbeteren. De bekende eenzaamheid maakt het probleem alleen maar erger. Toen ik voor de zoveelste keer hoorde van talentvolle dansers die werkten in een schoenenwinkel of al grand jeté-end post aan het rondbrengen waren, gaf ik toe aan mijn passie om te schrijven en schreef ik dit artikel. Gewoon voor mezelf. Dat beviel goed en vrienden en familie vroegen om nog een artikel. En nog een, en nog een. En steeds vaker bracht ik mijn tijd niet Dr-Phillend, maar schrijvend door. Iets wat ik altijd al had gedaan, o.a. voor Dans Magazine. Het idee voor de blog was dan ook snel ontstaan en ik werkte al een paar maanden toe naar de zogeheten release in januari. Geen idee hebbend of mensen hier überhaupt op zaten te wachten, ik moest gewoon iets doen waardoor ik het idee had dat ik meer waarde zou hebben dan alleen maar de gefrustreerde danser en soms gedemotiveerde dansdocent uithangen. Nu we een paar maanden verder zijn is het needless to say dat de dingen veranderd zijn. Ik ga naar dansvoorstellingen als pers, interview dansers, heb een waslijst aan artikelen die er nog aan gaan komen en wil Dance Talk een platform maken voor iets wat juist in deze danswereld te weinig aan het daglicht komt: hoe het écht is. Echt recensies, echte artikelen, echte interviews. Geen bullshit.

someecards-oldTips voor jou
Of je nou danser bent of niet, in dezelfde situatie zat als ik (of niet), het belangrijkste wat ik op mijn persoonlijke feestdag kan zeggen is: heb lef. Dat heb ik het afgelopen jaar geleerd. Lef hebben om op mensen af te stappen, initiatieven te nemen en vooral gewoon dingen te proberen waar je al langer over nadenkt of droomt. Ik durf nu zonder schaamte dansgezelschappen en choreografen te benaderen, iets wat ik vorig jaar nooit gedurfd zou hebben. Ik heb op een gegeven moment een knop om gezet en gedacht: ik ga het gewoon proberen. Als ik mezelf niet serieus neem, wie gaat het dan in godsnaam doen?
Vraag hulp als je er niet uitkomt met dingen en bovenal, wees eerlijk. Het heeft totaal geen zin, in de danswereld of in de ‘echte’ wereld om je anders voor te doen dan je bent. Dat klinkt nogal boring, maar hoe oprechter je overkomt, hoe meer deuren voor je open gaan. Als dans je passie is, maar het werkt niet in de vorm waarop je het nu doet, zoek een andere manier. Praat met andere dansers en spreek uit wat je ideeën zijn. Misschien zijn er toffe samenwerkingen die je aan kunt gaan of inspireert iemand anders je waardoor je weer even ‘door’ kunt.

Mijn motto van het afgelopen jaar: je weet nooit hoe een koe een haas vangt.

Ten slotte wil ik jou, mijn lezer, hartelijk danken voor alle steun, het lezen van mijn artikelen en het geven van commentaar. Elke ‘like’ waardeer ik en elk commentaar krijgt aandacht. Ik waardeer alles, want ik vind het heel bijzonder dat iemand anders dan ik het best leuk vind wat ik doe voor Dance Talk. Ik werk er keihard aan om de blog nóg groter te maken en meer mooie samenwerkingen aan te gaan, artikelen te schrijven en workshops op te zetten voor iedereen die iets heeft met dans, of je nou dummie bent of pro ;)

Nogmaals, dank je wel.

Veel liefs,

Lisa

p.s. Hierop dans ik standaard ‘as if no one is watching’. Oh yeaahhhh!

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

Laat een reactie achter